Czy ktoś z was kiedykolwiek myślał o dalekiej pieszej wędrówce? Najlepiej samotnej. Tak żeby wyjść któregoś dnia z domu z ustalonym celem który jest co najmniej 100 kilometrów od miejsca w którym się stoi. I wyruszyć na piechotę. Nie na żadnych 'kółkach' i nie żadną drogą. Tylko iść iść... przez pola, lasy i co tam się jeszcze pod stopy nawinie. Spróbować znaleźć w sobie coś czego nikt nie ma. Przeżyć coś wielkiego. Zmierzyć się z każdym żywiołem - stać się jak wiatr, jak deszcz i oddychać ziemią. Poczuć respekt przez siłą przyrody która gdy zechce może nawet odebrać życie lub sprawić to, że się ulegnie i powróci do domu tak szybko jak tylko się da. No i dziękować za każdy dzień, prosić o spokojne schronienie - i tylko czasem zahaczyć o siedziby ludzkie aby coś zjeść. I być tak daleko od wszystkiego. Od wszelkich problemów i kłopotów, być w ciszy i spokoju. Poczuć co to znaczy wędrówka.

A na końcu kiedy już się dojdzie do swego celu - jeśli los da - uśmiechnąć się - odwrócić się - i iść z powrotem.

I szukać tej jedynej melodii która gdzieś gra.